De universiteiten zijn de voorbije jaren overgeschakeld naar een creditsysteem. Dat betekent dat een student een "credit" krijgt als hij voor een vak 10 op 20 haalt. Dat vak moet hij of zij nooit meer afleggen. Maar daartegenover staat dat hij ieder vak waar hij geen 10 haalt sowieso opnieuw moet doen. Er wordt dus niet meer gedelibereerd : als je zeer goeie resultaten behaalt, moet je dat ene vak waar je geen 10 haalt opnieuw doen. Er zijn zeker veel argumenten voor deze werkwijze. Maar er is ook een nadeel : studenten hebben de neiging te plannen. In de eerste semester enkele vakken, in de tweede semester ook weer enkele vakken, dan nog enkele in september en de rest het jaar erna. In dat volgende jaar komen dan enkele vakken van het eerste jaar en een aantal van het tweede. Resultaat : het aantal studenten dat binnen de normale termijn de studies afwerkt is sterk verminderd. En sommige slagen er wel in een heel pak vakken af te leggen, maar halen nooit hun diploma.

Frank Vandenbroucke heeft, om deze tendens te keren, een leerkrediet ingevoerd. Studenten kunnen dus niet eeuwig proberen en worden bovendien gestimuleerd om binnen een normale termijn hun studies af te werken. Er was heel wat protest tegen deze "betutteling", door de studentenverenigingen.

Op het examen hebben we deze situatie met de studentenbegeleiders besproken. Het was opvallend dat er veel studenten aanwezig waren op het examen. Verleden jaar legden in juni maar de helft van de studenten alle examens af. Dat zou nu dus wel wat beter kunnen zijn. Volgens de studentenbegeleiders is de invoering van het leerkrediet hier de oorzaak van.

Het is een mooie les in socialisme : geef zo veel mogelijk vrijheid (het creditsysteem) en zorg voor regels (het leerkrediet) zodat de vrijheid voor de minder sterken geen achteruitgang betekent. Het is ook wat kinderpschyiater Adriaensens altijd herhaalt : geef jongeren meer vrijheid, maar omkader de kwetsbare jongeren veel meer. En zo is het weekend toch leerrijk voor wie aan politiek doet. Johan